Modus 1:
Er zit geen bedieningskastje op de EV-laders. Bij het opladen van de auto wordt deze rechtstreeks op het stopcontact aangesloten via de kabel van de EV-laders. Er kan geen communicatie met het voertuig tot stand worden gebracht en de maximale stroomsterkte, spanning, temperatuur enz. kunnen tijdens het opladen niet worden bevestigd. De oplaadmethode van Mode 1 is feitelijk geëlimineerd vanwege de slechte veiligheid.
Modus2:
De belangrijkste oplaadmodus van draagbare EV-laders op de markt. Het verschil met Mode 1 is dat er een beveiligingsapparaat, dat wil zeggen een adapter, wordt toegevoegd. Tegelijkertijd wordt via de stuurdraad communicatie met het voertuig tot stand gebracht en kunnen laadparameters tussen het voertuig en de lader worden uitgewisseld. Deze modus wordt doorgaans gebruikt voor draagbare EV-opladers.
Modus3:
Het verschil tussen Modus 3 en Modus 2 is dat de oplaadconnector niet is aangesloten op het wisselstroomnet van het huishouden, maar op een speciaal AC-voedingsapparaat: AC EV-oplader. Op dit moment kan de oplaadconnector zonder adapter werken, omdat de AC EV-oplader zelf een beschermende rol speelt. Modus 3 kan niet alleen de veiligheid van het opladen garanderen, maar ook de laadsnelheid verhogen. AC EV-laders zijn modus 3.
Modus4:
Modus 4 is een DC-laadmodus waarmee elektrische voertuigen in korte tijd kunnen worden opgeladen. Er zijn werkomstandigheden met hoog vermogen en hoogspanning, zoals Tesla-superlaadstations, die over het algemeen niet voor thuisgebruik zijn, maar speciaal zijn opgesteld bij snellaadstations. De laadstroom van modus 4 is groot en de stroom is over het algemeen DC 80/125/200/250A of zelfs hoger, dus de laadsnelheid is uiteraard het snelst. DC-laden brengt echter zeer hoge installatievereisten en -kosten met zich mee, en langdurig DC-laden heeft invloed op de levensduur van de batterij.